Posts tonen met het label corona. Alle posts tonen
Posts tonen met het label corona. Alle posts tonen

vrijdag 1 mei 2020

Thuiswerken


Sinds we thuis zitten te werken, biedt ons intranet een podium aan medewerkers om te bloggen over hoe zij het ervaren om continu thuis te werken. Onlangs beschreef een collega op die plek hoe hij aan de telefoon ruzie kreeg met een klant. Later die dag belde de klant terug om zich te verontschuldigen. Het thuiswerken kreeg de schuld: de man bekende dat hij tijdens het eerste telefoontje geen stropdas droeg, waardoor hij zich nonchalanter dan anders had gedragen. Onze collega keek ook eens kritisch naar zijn eigen outfit en schaamde zich vervolgens met terugwerkende kracht voor het vale T-shirt en de kanariegele HappySocks met aardbeien én knalroze tenen en hielen. De beide gesprekspartners concludeerden dat hoe je erbij zit (kleding, maar ook lichaamshouding) van invloed is op hoe je je gedraagt.

Een andere collega had die blog ook gelezen en vroeg mij: zou het thuiswerken nog invloed hebben op hoe veilig je werkt? Laten we eens kijken wat zoal van invloed is op de informatiebeveiliging tijdens je werk.

Het beveiligingsniveau daalt alleen al doordat je thuis zit en niet de fysieke bescherming van het kantoorgebouw geniet, zou je kunnen denken. Maar wacht eens even: is dat echt wel zo? Hoe vaak heb je op kantoor een wildvreemde zien rondlopen waarvan je geen flauw idee had wat hij kwam doen, en hoe vaak heb je dat thuis meegemaakt? Voor mijzelf staat die laatste teller gelukkig nog op nul, en dat zal voor de meesten van ons gelden. Op kantoor daarentegen kwam ik iedere dag wel mensen tegen die ik niet persoonlijk ken.

Thuis is ook het te beschermen belang, zoals dat gewichtig heet, kleiner: meestal gaat het om één zakelijke laptop (en wat je daarmee kunt). Terwijl het op kantoor om honderden laptops, een bedrijfsnetwerk en misschien wel een compleet datacenter gaat. Een onopgemerkte indringer kan dus op kantoor meer schade aanrichten dan bij jou thuis (ik beperk me hier even tot schade voor de organisatie). Bovendien is er – doordat de meesten van ons thuis werken – op kantoor minder te halen, én er lopen amper vreemden rond omdat afwezige medewerkers geen bezoek krijgen.

De kernvraag luidde echter: beïnvloedt het thuiswerken je gedrag? Zou best kunnen. We hameren er steeds op dat je je werkplek moet vergrendelen (de toetscombinatie ÿL – met de L van lock – werkt het snelst) als je wegloopt, ook al is het maar voor even. Dat heeft enerzijds te maken met het need to know-beleid: iedereen heeft autorisaties die hij nodig heeft om zijn werk te kunnen doen en het is niet de bedoeling dat je via het onbewaakte account van een collega opeens meer kunt. Anderzijds is het locken van je werkplek natuurlijk ook een maatregel om jezelf te beschermen tegen indringers op bijvoorbeeld je e-mail of je personeelsdossier. Maar hoe zit dat thuis? Daar zit je in de meeste gevallen alleen of met je gezin. Hoeveel dreiging gaat daarvan uit?

Misschien zit je aan de eettafel te werken, die voor het raam aan de straatkant staat, en hebben passanten vrij zicht op je beeldscherm. Kijk, in zo’n geval kun je het je niet permitteren om je werkplek open te laten staan als je even wegloopt. Een foto van een open scherm doet het goed op social media, zelfs als er geen vertrouwelijke informatie op staat – het feit dat er iets te zien is, kan al gauw voldoende aanleiding voor publieke verontwaardiging zijn.

Thuis kunnen we niet printen. Ik heb daar nog geen klachten over gehoord, maar ik kan me voorstellen dat mensen die gewend zijn om van papier te werken dit lastig vinden. Misschien ligt de verleiding op de loer om iets ‘naar huis’ te mailen om het alsnog te kunnen afdrukken. Maar dat mag dus niet (tenzij het openbare informatie betreft).

We bellen en videovergaderen wat af dezer dagen. We kunnen met een man of vijf telefonisch vergaderen, en daarbij komt het wel eens voor dat opeens een vreemde in het gesprek zit. Dat is iets om alert op te zijn. Hang op en begin opnieuw als dit gebeurt. Bij videovergaderen heb je letterlijk meer zicht op wie er meedoet, al ben je – afhankelijk van de schermgrootte – bij grotere groepen al gauw het overzicht kwijt en moet je heen en weer swipen om iedereen te kunnen zien. Daarnaast is er nog steeds discussie over hoe veilig videovergaderen nou eigenlijk is, of je vertrouwelijke zaken kunt bespreken. Sommige systemen zijn veiliger dan andere, zoveel is duidelijk. Maar ik blijf het een onprettig idee vinden om via servers van een Amerikaans bedrijf te communiceren over interne zaken. Daarom houd ik vast aan de belangrijkste gedragsregel: gebruik je gezond verstand tijdens het beeldbellen.

Uit onderzoek van Flitsmeister blijkt dat weggebruikers zich voorbeeldig aan de nieuwe maximumsnelheid op de snelweg houden. Terwijl deskundigen chaos hadden voorspeld bij invoering van de honderd. Een verkeerspsycholoog legt in de krant uit dat dat met corona te maken heeft: ons oerinstinct dicteert dat we ‘bij de kudde blijven’ als er iets groots gebeurt, omdat de kudde veiligheid biedt. En daar hoort bij dat we geen regels durven te overtreden.

Het antwoord op de gestelde vraag luidt dus: ja, het thuiswerken beïnvloedt de veiligheid van het werken, zowel in positieve als in negatieve zin. Laten we met z’n allen alert zijn op de nadelige effecten.

Volgende week verschijnt er geen Security (b)log.


En in de grote boze buitenwereld …


… ... kon een plaatje ervoor zorgen dat alle bedrijfsaccounts in videovergaderdienst Microsoft Teams door kwaadwillenden konden worden overgenomen.

... lekt de app van NL-Alert persoonsgegevens. Verwijder de app, adviseert de minister.

... heeft een eerder datalek bij het Donorregister zes miljoen mensen geraakt.

... spreekt de uitvinder van Bluetooth zich uit over het gebruik van zijn technologie in corona-apps.

... is burgerrechtenbeweging EFF nog niet zo te spreken over de systemen van Apple en Google voor contactonderzoek.

... prijzen spionagebedrijven hun producten nu aan in de strijd tegen corona.

... heeft een bedrijf in Nederland een hoge privacyboete gekregen omdat ze vingerafdrukken gebruikten voor aanwezigheids- en tijdsregistratie.

... verbergen criminelen hun phishing-aanvallen met behulp van CAPTCHA’s.

... zitten Chinese en Iraanse spionnen in onze digitale infrastructuur.

... denkt Disney je aan hun gebruiksvoorwaarden te kunnen binden als je een bepaalde hashtag gebruikt.

... pleit het Centraal Planbureau voor meer regels voor IoT-apparatuur.

... prijst dit krantenartikel slimme deurbellen aan, zonder enige aandacht te besteden aan de beveiliging van deze IoT-apparaten.

... geeft ethisch hacker Rickey Gevers in kinderprogramma Zapplive beveiligingstips, vooral over wachtwoorden. Spoel door naar 5:20.


vrijdag 10 april 2020

Corona-app


“Je geld of je leven!” Voor de meeste mensen zal dit nauwelijks een dilemma zijn – als de overvaller er ook maar een beetje overtuigend uitziet, dan trekken ze onmiddellijk hun portemonnee als deze klassieke zin wordt uitgesproken. Deze week leek zich een ander of-zinnetje aan te dienen: “Je privacy of je leven!”

Afgelopen dinsdag maakte minister De Jonge bekend dat de overheid erover denkt om een app te introduceren die moet helpen om de verspreiding van corona verder in te dammen. Het komt er in het kort op neer dat jouw telefoon onthoudt welke andere telefoons hij heeft ontmoet. Als je iemand bent tegengekomen die corona heeft, dan waarschuwt de app je en kun je maatregelen treffen.

Dat roept onmiddellijk privacyvragen op. Want hoe gaan ze dat doen? Ik heb in de afgelopen week heel wat berichten en artikelen hierover gelezen en om maar meteen al de conclusie weg te geven: het lijkt mee te vallen. Want wat we hier sowieso niet gaan doen is wat ze in China wel doen: als je geen groen scherm in de corona-app kunt tonen, dan kom je je wijk niet uit – zonder dat je te horen krijgt waarom je een oranje of rood scherm hebt. In dat land was de overheid toch al dol op mass surveillance, en het virus geeft ze een legitiem doel daarvoor. Hier te lande meldde de Autoriteit Persoonsgegevens al strijdlustig dat de corona-app eerst langs hen moet.

Er kwamen allerlei spontane ideeën langs. De meer exotische suggesties gingen uit van het inbouwen van een speciale traceringsfunctie in Android en iOS, of van een speciale versie van Pokémon GO. Ook verstrekking van locatiegegevens door telecomproviders is een optie – die weten immers via hun gsm-masten vrij precies welke telefoon zich waar bevindt. De race wordt echter op dit moment geleid door bluetooth, de technologie die je normaliter gebruikt om je telefoon aan je draadloze oortjes of smartwatch te koppelen. In het kort: de app zendt de unieke, anonieme bluetoothcode van jouw telefoon uit en andere telefoons pikken die op (de reikwijdte van bluetooth is zo’n tien meter). De app slaat alle opgevangen codes op de telefoon zelf op – daarvoor is geen centrale database nodig. Als iemand in zijn app aangeeft dat hij corona heeft, dan wordt zijn bluetoothcode via een centrale computer kenbaar gemaakt aan alle andere gebruikers. De app op hun toestel kijkt vervolgens of de gepubliceerde code in hun eigen lijstje voorkomt. Zo ja, dan waarschuwt de app je dat je in de buurt van een coronapatiënt bent geweest. Die centrale computer bevat geen gevoelige informatie, alleen een lijstje met anonieme bluetoothcodes. Je krijgt dus ook niet te horen wanneer en waar je de patiënt tegenkwam en al helemaal niet wie het was.

Een dergelijk systeem is niet feilloos. Er kunnen bijvoorbeeld false positives ontstaan: jij zit achter de geraniums en buiten loopt iemand langs die besmet is. Bluetooth gaat door het raam en registreert het contact, maar het virus blijft netjes buiten. Andersom kunnen ook false negatives voorkomen: je pakt een deurklink beet waar een minuut geleden een besmet persoon aan heeft gezeten. Die persoon is al lang weg – en dus ook zijn bluetooth-signaal – maar ondertussen raak jij via die klink wel besmet. En wat als iemand ‘voor de grap’ in de app aangeeft dat hij besmet is? Dat soort idioten zijn er altijd. Je zou dit probleem kunnen ondervangen door de ik-ben-besmet-status alleen te kunnen activeren met een code van de GGD, zo wordt geopperd.

Wat mij wel zorgen baarde, was de reactie van De Jonge op de vraag van een journalist of de app verplicht wordt. Ik had een fel en onomwonden “Nee, natuurlijk niet, dit is Nederland!” verwacht, maar dat bleef uit. In plaats daarvan legde hij uit dat het belangrijk is dat zoveel mogelijk mensen de app gaan gebruiken, en dat nog wordt onderzocht hoe dat kan worden bewerkstelligd. Volgens een enquête van De Stentor hoeft hij zich hierover geen zorgen te maken, want driekwart van de vijfduizend respondenten gaf aan concessies te willen doen als ze moeten kiezen tussen “dood of minder privacy”. Je mag verwachten dat nog veel meer mensen de app willen installeren als onafhankelijke deskundigen kunnen betuigen dat de uiteindelijke app geen enkele inbreuk op je privacy maakt. Volgens Brits onderzoek kan een app effectief werken als minimaal zestig procent van de bevolking hem gebruikt.

Stel even dat de app wél verplicht wordt gesteld. Hoe moet ik dat dan voor me zien? Mag je alleen de straat op als je de app hebt? Hoe moet dat met digibeten, of met mensen waarvan het telefoongeheugen chronisch voor 99% vol is? En hoe moet ik de handhaving voor me zien? Een agent of BOA op iedere straathoek? Nee, verplichting is een onzalig en onhaalbaar idee dat niet in de Nederlandse cultuur past.

Als die app er dan komt, dan is dat een aanvulling op de bestaande maatregelen – je weet wel, anderhalve meter en zo. Ik ben een beetje bang dat mensen de app als vervanging van die maatregelen gaan zien, waardoor schijnveiligheid ontstaat. Zoals bij alle beveiligingsmaatregelen geldt ook hier dat goede communicatie van het grootste belang is. Dat wordt trouwens een flinke uitdaging: iedereen moet kunnen begrijpen hoe de app werkt. Je kunt dus geen technisch verhaal ophangen, terwijl je dat wel zou willen doen om aan te tonen dat de app geen bedreiging voor de privacy is. Ik pleitte al eerder voor vertrouwen in onze deskundigen, en dat is ook hier weer op z’n plaats. Mocht er een app uit de bus komen die niet deugt, dan horen we dat óók. Dit is Nederland.

En in de grote boze buitenwereld …


... heeft een gelegenheidscoalitie van wetenschappers, belangenverenigingen en betrokken individuen tien heldere regels geformuleerd waaraan de corona-app vanuit privacyperspectief moet voldoen.

... slaapt de voorzitter van de Autoriteit Persoonsgegevens slecht van alle mogelijkheden die een corona-app zou kunnen bieden.

... hield de minister in de Tweede Kamer nog even een slag om de arm toen het ging over het verplichten van de corona-app. Intussen gaan de reaguurders flink los onder dit artikel: “Als ze het verplichten gooi ik mijn smartphone weg.” Ik zeg: bluf.

... is deze Nederlander in Singapore wel blij dat daar zo’n app bestaat, al is die een stuk minder privacyvriendelijk dan wat we hier verwachten.

... mogen de huisartsenpost en de spoedeisende hulp jouw medische gegevens momenteel ook inzien als je daar niet expliciet toestemming voor hebt gegeven.

... kostte deze ransomware-aanval ruim twee miljoen euro.

... trekt WhatsApp ten strijde tegen de verspreiding van kettingbrieven.

... houdt Zoom de gemoederen nog steeds bezig.

... kun je Zoom ook weer niet van alles de schuld geven. Voor sommige dingen is de gebruiker gewoon zelf verantwoordelijk.

… is het een uitdaging om thuiswerken veilig te houden.

... bepleit de internetjurist het gebruik van Europese videovergadersoftware.

... kun je de vingerafdrukscanner van je telefoon, tablet of laptop maar beter uitschakelen als je rekening moet houden met statelijke of criminele actoren.

... moet je soms een domeinnaam kopen om de wereld te beschermen.


vrijdag 20 maart 2020

Zegeltjes


De ene supermarkt geeft nog wel spaarzegeltjes, de andere niet meer. Uit vrees dat ze je besmetten, want de zegels gaan door hun handen en vervolgens lik jij eraan, dat idee. Volle spaarzegelboekjes worden niet meer ingenomen, want daar zit jouw opgedroogd speeksel in en wie weet waar dat nog toe in staat is. Bij de kassa’s hebben ze een soort rijbaanmarkering aangebracht om je te helpen de anderhalve meter afstand tot de medemens in acht te nemen waar onze premier zo op hamert. In de ene winkel waren ze daar handiger in dan in de andere; de mensen moeten de getapete strepen en kruisen ook gemakkelijk kunnen begrijpen. En de caissière is een soort lokettiste geworden, achter haar plexiglazen plaat.

Ja, het zijn onwerkelijke tijden.

Maar ondertussen zijn we wel aan het werk. Het ganse kantoorvolk zit thuis met de laptop aan de keukentafel – of, als je, zoals ik, geluk hebt, achter een heus bureau met beeldscherm, toetsenbord en muis. Allemaal privéspullen die ik ook op mijn reguliere thuiswerkdag gebruik en waar ik nu extra blij mee ben.

Veel collega’s delen de ervaring dat het thuiswerken, nu iedereen dat doet, veel intensiever is dan het werken op kantoor. We chatten, bellen en videovergaderen wat af. Bellen met één andere persoon kan, via het gsm-netwerk, al best lastig zijn; de verbinding is lang niet altijd perfect (die vaste lijnen waren zo gek nog niet). Laat staan als je met meerdere mensen tegelijk belt. Het gsm-netwerk is dan in theorie wel full-duplex, maar in de praktijk blijkt toch dat er maar één tegelijk kan praten. Valt iemand je in de rede, dan stop je abrupt met praten, maar die ander doet dat ook, omdat hij beseft dat je nog niet was uitgepraat. Dan blijft het even stil, waarna beiden tegelijk zeggen: “Ja, zeg het maar.” Door kleine vertragingen in de verbinding is bellen zo soms een moeizame onderneming. En we bellen wat af dezer dagen. Want we moeten natuurlijk wel blijven vergaderen, anders droogt onze werkvoorraad op.

Mensen zijn creatief in het vinden van technische televergaderhulpmiddelen. Een kleine bloemlezing van wat ik deze week allemaal voorbij zag komen: Skype, FaceTime, WhatsApp, Signal, Facebook Messenger, KPN ‘mijn vergadernummer’, Zoom, Webex, iCloud, Google Drive, Dropbox, WeTransfer. En allemaal gingen ze vergezeld van de vraag: mogen we dit gebruiken?

Nee. Niet bij ons.

Kijk, dat zit zo. Al deze diensten zijn clouddiensten. Dat betekent dat ze op de computer van iemand anders draaien. Daardoor hebben wij geen controle over wie er meekijkt en -luistert en waar bestanden worden opgeslagen. Als overheidsorganisatie vinden we dat eng. En dus hebben we daar beleid voor. In het kort: we maken geen gebruik van de publieke cloud. Dat heeft alles te maken met het beveiligingsaspect vertrouwelijkheid, maar soms ook met privacy. De AVG bepaalt nu eenmaal dat persoonsgegevens niet buiten Europa mogen worden opgeslagen (nauwkeuriger: niet buiten de Europese Economische Ruimte: de EU plus Liechtenstein, Noorwegen en IJsland).

We hebben gelukkig wel alternatieven in de aanbieding (in de interne versie van deze blog staat hier een link naar een lijstje). Ja, ik weet ook wel dat deze diensten niet altijd perfect aansluiten bij wat je privé gewend bent, maar hé, we zullen het ermee moeten doen (tenzij het management mocht besluiten dat dit tot een onacceptabele situatie leidt).

Sommige diensten zijn misschien niet voor iedereen beschikbaar omdat het aantal licenties beperkt is. In zo’n geval kun je je afvragen of het ook een tandje minder kan: moet ik écht videovergaderen, of kan ik ook met alleen spraak uit de voeten? Misschien kun je een document vooraf met elkaar delen.

Cybercriminelen werken ook thuis. En sommigen maken misbruik van de crisis. Juist nu moeten we met z’n allen extra alert zijn en ons aan de regelgeving houden. De sociale controle, die ons op kantoor scherp houdt, is grotendeels verdwenen. Maar we kunnen elkaar ook telefonisch blijven aanspreken op het naleven van de richtlijnen. Juist nu. Je zet toch ook je virusscanner niet uit als de virusdreiging toeneemt?

En in de grote boze buitenwereld …


... hoor je het hier ook nog eens van een ander.

... zijn er wel meer samenwerkingsdiensten die het even moeilijk hebben onder de zware belasting.

... blijft de AVG gewoon van kracht. Maar een land kan wel noodwetgeving introduceren om bijvoorbeeld niet-geanonimiseerde locatie-informatie te kunnen verwerken.

... kun je er best wel last van hebben als de politie kan zien dat je bij een plaats delict in de buurt was.

... waarschuwt de politie voor cybercriminelen die de coronacrisis schaamteloos misbruiken.

... ziet de Fraudehelpdesk daarentegen nog nauwelijks gevallen van corona-phishing.

... zit er toch nog een greintje fatsoen in sommige cybercriminelen.

... worden slimme speakers (die eigenlijk slimme microfoon zijn) steeds beter in privacy.

... kan Chinese technologie nu ook gemaskerde mensen herkennen.

... heeft een investeringsfirma in Hong Kong ruim vijf miljoen dollar verloren door een e-mailscam.

... was het kantoornetwerk van de Europese organisatie van elektriciteitsnetwerkbeheerders gehackt.

... maken hackers gebruik van verborgen mobiele apps.


donderdag 5 maart 2020

Mondkapjes


Militairen en mondkapjes. Dat zijn wel de beide elementen die vorige week het meest opvielen in het Romeinse straatbeeld. In beide gevallen ging het om beveiligingsmaatregelen, maar wel tegen heel verschillende dreigingen. De initiatiefnemers waren ook verschillend.

Eerst maar even die militairen. Die staan, in het kader van Berlusconi’s operatie Strade Sicure (veilige straten), al sinds 2008 zwaarbewapend op alle plekken waar veel mensen komen, zoals bij het Colosseum, het Vaticaan en de Piazza Navona, en ook elders in Italië. Om bijvoorbeeld bij een grote basiliek of het Colosseum binnen te komen, moet je tas door een scanner en jijzelf door een poortje. Dat zorgt voor lange rijen, waar de gidsen weer hun voordeel mee doen: ze vertellen je dat je urenlang in de rij staat, tenzij je je bij een gids aansluit, want daar zijn aparte ingangen met bijbehorende controlepoortjes voor. Daar zit natuurlijk een flinke dosis FUD in verwerkt (Fear, Uncertainty and Doubt). Zo bleek de op het oog lange rij bij het Vaticaan slechts twintig minuten te duren, terwijl gidsen graag bereid waren om ons – tegen een ruime vergoeding – te behoeden voor ‘urenlang’ in de rij staan.

Dan de mondkapjes. Die waren nadrukkelijk in het straatbeeld aanwezig, maar toch schat ik het percentage dragers op ruim onder de tien. De meeste kapjes waren van het type ‘bouwmarkt’ of ‘operatiekamer’, en die zijn niet geschikt om je tegen het coronavirus te beschermen. Bij verkeerd gebruik kunnen ze zelfs averechts werken. Ach, ik begrijp die mensen wel: het nieuws staat bol van de uitbraak in Noord-Italië, Rome ligt op slechts een uur vliegen van Milaan en dan wil je toch íets doen. Ik vermoed dat de mondkapjes ook in Italië schaars zijn, want ik heb slechts twee straatventers zien leuren met een paar exemplaren uit de bouwmarkt.

Zo’n maatregel gaat kennelijk ook snel vervelen, getuige de vele mensen die hun mondkapje niet voor neus en mond droegen, maar onder hun kin. Daar helpen ze dus écht niet. Maar ik zag ik ook nog een tweede maatregel: latex handschoenen. In de bus naar het vliegveld opende iemand met zo’n handschoen het luchtrooster boven z’n hoofd. Die heeft dus niet begrepen dat het virus zich via de lucht verspreidt en het daarom misschien minder slim is om in een gesloten ruimte met veel mensen de lucht rechtstreeks in je gezicht te laten blazen. Overigens las ik ergens dat nog niet onderzocht is of het virus de reis door zo’n beluchtingssysteem overleeft. Ik bedoel maar, op het gebied van mensenvirussen ben ik ook maar een leek (maar wel eentje met gezond verstand).

De vraag is altijd: waar wil je je tegen beschermen, en heb je daar eigenlijk wel goed over nagedacht? Ik heb me laten vertellen dat Japanners (los van de coronacrisis) met een mondkapje lopen als ze zélf verkouden of zo zijn, om anderen niet te besmetten. Ik wil best geloven dat ook de mindere mondkapjes in enige mate beschermen tegen het rondsproeien van virussen tijdens een hoest- of niesbui. Ik heb op het vliegveld van Rome één persoon gezien die z’n mondkapje even voordeed als hij een hoestprikkel voelde opkomen. Voor het overige zullen al die mondkapjes toch goedbedoelde pogingen zijn om de drager ervan te beschermen.

En die soldaten dan, waartegen beschermen die ons? Ze zien er wel stoer uit, maar met een mannetje of twee, drie kun je amper iets uitrichten tegen een professionele aanval. Dat zal hun doelgroep dus niet zijn, maar tegen een gewapende gek zijn ze, in combinatie met een dubbele rij dranghekken, ongetwijfeld behoorlijk effectief. Detectiepoortjes zijn ook maar zo sterk als de man of vrouw die erachter staat. Bij een kerk waar het niet druk was zat de beveiliger bellend achter het apparaat. Het poortje piepte, ik wees de gesp van mijn broekriem als vermoedelijke schuldige aan, hij gebaarde vragend naar z’n telefoon, ik liet zien dat ik er inderdaad ook eentje had en liep door. Ach ja, het was vast een heel belangrijk telefoongesprek.

Nieuwe computervirussen verspreiden zich sneller dan de antivirusindustrie kan bijhouden, waardoor de scanners de nieuwste virussen nog niet kennen als die zich bij jou aandienen. Is dat een reden om geen virusscanner te gebruiken? Nee! De meeste virussen worden gewoon herkend, en bovendien werken scanners al lang niet meer alleen op basis van informatie over de bekende virussen; ze kijken bijvoorbeeld ook of een programma zich ‘redelijk’ gedraagt en geen verdachte dingen van plan is. Er zijn veel maatregelen die in hun eentje geen volledige bescherming bieden, maar wel hun steentje bijdragen. Security by obscurity is daar een berucht voorbeeld van. Hopen dat iets veilig is uitsluitend door er geen ruchtbaarheid aan te geven is naïef, maar het hélpt wel. Maar we willen liever geen mondkapjes die schijnveiligheid bieden.

En in de grote boze buitenwereld …


... legt dit artikel uit waarom je wel of niet een VPN zou moeten gebruiken, en er staan een paar aanbevelingen in.

... heeft de AVG een positief effect op de snelheid waarmee organisaties aanvallen detecteren.

... ondergraaft een fout in een wifi-chip de encryptie op het apparaat.

... moet je tegenwoordig ook al bij het kopen van een auto aan je privacy denken. De Autoriteit Persoonsgegevens schreef er deze handleiding over. https://autoriteitpersoonsgegevens.nl/sites/default/files/atoms/files/handleiding_privacybescherming_connected_vehicles_def.pdf

... heeft dat AP-rapport al meteen tot Kamervragen geleid.

... wordt cybercrime in Nederland steeds groter.

... zijn gemeentes een gewild doelwit voor cybercriminelen.


... ging er iets fout bij certificatenleverancier Let’s Encrypt.

... heeft weer eens een geheime dienst crypto-achterdeurtjes op z’n verlanglijstje staan.

... is de Facebook-tool, die je inzicht moet geven in wat ze van je weten, onvolledig.

... moet je oppassen voor deze Trojaanse stofzuiger.