vrijdag 30 oktober 2026

Stofzuigers en tandenborstels

Afbeelding: allthegearnoskill 

Een kleine twee maanden geleden hoorde ik twee berichten op dezelfde dag, die allebei mijn aandacht trokken. Het ene ging over een robotstofzuiger, het andere over een elektrische tandenborstel. Laten we op zoek gaan naar de overeenkomsten.

Een robotstofzuiger heeft ogen, want anders zou hij voortdurend zijn neus stoten. Sommige types gebruiken daar camera’s voor (andere gebruiken bijvoorbeeld een laser of ultrasoon geluid om hindernissen waar te nemen en om zich een beeld van hun omgeving te vormen). Bij een gezin in Taiwan hadden ze zo’n stofzuiger met optische camera’s. Toen de echtgenoot, die onderweg was, zijn vrouw wilde verrassen door via de stofzuiger met haar te kletsen, zag hij op de camerabeelden dat zijn vrouw bloot én met een andere man was. Hij spande een rechtszaak wegens overspel aan, kreeg schadevergoeding en moest vervolgens zelf de gevangenis is. Want zijn (ex?) vrouw had een tegeneis ingediend wegens privacyschending. Taiwan tilt erg zwaar aan het maken van illegale opnamen.

Dan die tandenborstel. Dyson heeft een type op de markt gebracht met camera’s. Je vraagt je af waarom? Om je gebit te analyseren. Het apparaat kan namelijk ook een vloeistofstraal afvuren op de ruimtes tussen je tanden, en die ruimtes vindt hij dus door te kijken. Daar komt – hoe kan het tegenwoordig ook anders – AI aan te pas.

Ik vraag me dan af wat zo’n camera de rest van de tijd doet. Een beetje rondkijken in je badkamer? Nee, zegt de fabrikant: als je niet aan het poetsen bent, staat de camera uit. Bovendien heeft de camera een macrolens, bedoeld om scherp te zien op zeer korte afstand. Logisch natuurlijk. Er is echter ook een tweede lens om de kijkhoek te vergroten. Maar ook die zal geen al te grote scherptediepte hebben (een maat die aangeeft hoe ‘diep’ het gebied is dat je scherp ziet), al is die bij een groothoeklens groter dan bij een macrolens. De resolutie is trouwens maar 100.000 pixels – mijn doorsnee telefoon is vijftig keer beter. En Dyson belooft dat de foto’s nergens worden opgeslagen en niet worden gedeeld.

Tot zover de theorie. En toen ging ik op zoek naar camerabeelden. En ik vond ze: een Instagrammer met de naam ‘allthegearnoskill’ nam haar tandenborstel mee naar buiten en schoot er plaatjes mee. Het zijn erg vertekende foto’s, en ook licht en kleuren zijn vreemd, maar je kunt er wél het een en ander op herkennen, bijvoorbeeld gebouwen en landschappen. Waarschijnlijk gaat het om screenshots van naar de telefoon gestreamde opnames – de tandenborstel slaat zelf immers niet op.

Twee heel verschillende apparaten, en toch met iets gemeenschappelijks. Het Duitse woord Zweckentfremdung schiet door mijn hoofd; je zou het kunnen vertalen met ‘doelvervreemding’ – het ding wordt voor iets heel anders gebruikt dan waar het voor bedoeld was. Een stofzuiger als privédetective, een tandenborstel als fototoestel.

Maar er is meer aan de hand. Die apparaten hebben ook een app. En zijn dus verbonden met de buitenwereld. Weet je nog wat ik daarover schreef in de vorige blog? Die apparaten zijn kwetsbaar. Als jij er met je app bij kunt, dan kan iemand anders dat in potentie ook. Handig voor inbrekers, zo’n stofzuiger die het huis voor ze in kaart brengt en alvast toont wat er te halen valt. En die tandenborstel is misschien leuk speelgoed voor badkamergluurders.

Het is enigszins geruststellend dat dergelijke apparaten in ieder geval een basisbeveiliging hebben: je hebt een account met een wachtwoord nodig. Daarna wordt het allemaal wat vager. Multifactorauthenticatie zou wenselijk zijn, maar is lang niet altijd gedocumenteerd. Toegang tot de camera en eventuele communicatiefuncties zou apart afgeschermd moeten worden. En terzijde: waarom zou je überhaupt moeten willen videobellen via je stofzuiger? Over Zweckentfremdung gesproken!

 

En in de grote boze buitenwereld …