Posts tonen met het label risico. Alle posts tonen
Posts tonen met het label risico. Alle posts tonen

woensdag 9 mei 2018

Park & fly


Het parkeerbedrijf waar we in het verleden gebruik van maakten als onze vakantie op Schiphol begon, bestaat niet meer. Ik herinnerde mij echter dat op hun busjes ook nog een andere bedrijfsnaam stond, en dat bedrijf bleek nog steeds te bestaan. Ik herkende zelfs hun logo. En hun tarieven waren een stuk aantrekkelijker dan “parkeren bij Schiphol zélf”, zoals de luchthaven dit noemt. Ik meldde mij dus aan en dacht dat ik klaar was. Ik wist immers ook al waar ik naar toe moest rijden. O wacht, er kwam nog een melding op mijn scherm: ze zouden me twee dagen voor vertrek bellen over de locatie. Nou ja, dacht ik, we hebben al een keer eerder in een andere dan de vertrouwde parkeergarage in Aalsmeer gestaan. We zien wel.

Eén dag voor vertrek had ik nog niets gehoord. En toen ik opnieuw de website inspecteerde, viel me op dat daar geen adresgegevens of andere locatie-aanduidingen op stonden. Alleen een telefoonnummer. Dat ging ik dus maar eens bellen. Ik werd gerustgesteld: klanten werden altijd op de avond voor vertrek gebeld. U hoort nog van ons. En dat gebeurde een paar uur later inderdaad. Een vriendelijke meneer bood zelfs aan om voor hetzelfde bedrag gebruik te maken van valet parking. Je weet wel: je rijdt naar de vertrekhal, geeft je autosleutel af en zij regelen de rest. Als ik een heel oude rammelbak had gehad: misschien. In alle andere gevallen: kansloos.

Geen probleem. “Dan wil ik met u afspreken op de parkeerplaats van McDonald’s. U rijdt dan vijfhonderd meter achter mij aan naar de parkeerlocatie.” Huh? Waarom kreeg ik niet gewoon het adres? Omdat ze daar geen huisnummer hadden, legde de man geduldig uit. Oké, maar hoe zou ik hem dan herkennen? Voor mijn geestesoog verscheen het vertrouwde busje. Maar nee, het antwoord luidde: “Aan de blauwe Jaguar (…) Hallo, bent u daar nog?” Ik was even stilgevallen omdat ik erover nadacht of deze parkeermeneer mij in het ootje wilde nemen en daarna guitig zou zeggen: “We komen natuurlijk met een busje waar duidelijk onze bedrijfsnaam op staat.” Maar nee hoor, hij was bloedserieus. “Onze klanten vinden het leuk om met zo’n auto weggebracht te worden. We hebben ook nog een Bentley.” Ik sputterde dat we met z’n vieren zijn en dat daar een bepaalde hoeveelheid bagage bij hoort. “Geen probleem, dan zorg ik wel voor een extra auto.”

Die avond kon ik de slaap niet vatten. Wat was hier gaande? Eerst valet parking aanbieden voor een belachelijk lage prijs. Nee? Dan maar een ontmoeting op een parkeerplaats, gevolgd door een ritje in een luxe automobiel. En een tweede auto voor de koffers. Wat zou er allemaal met onze bagage kunnen gebeuren gedurende deze tijdelijke scheiding? “Misschien stoppen ze er wel drugs in!”, lag ik te malen. Zouden we zelf ooit wel op de luchthaven aankomen? En stond de auto daar wel veilig? Er hingen camera’s en het was er altijd druk, had die man gezegd. Dat helpt misschien tegen kwaadwillende derden, maar wat als dat bedrijf zelf malafide was?

Tegen middernacht stond ik op en vroeg Google om recensies. De jongste was enkele jaren oud, uit de tijd dat ik dat bedrijf nog kende als kompaan van een ander parkeerbedrijf. Er was geen recente beoordeling te vinden. De website van de politie had geen informatie over de website of het telefoonnummer – op zich een gunstig teken. Maar het voelde gewoon niet goed. Ik hakte de knoop door en mailde dat het niet doorging (je kon tot zes uur van tevoren gratis annuleren en je betaalde sowieso pas achteraf). Vervolgens reserveerde ik voor ruim drie tientjes meer een openluchtplek bij Schiphol zélf.

Ik krijg wel eens mailtjes doorgestuurd met de begeleidende vraag: ik vertrouw dit mailtje niet, wat vind jij ervan? In de meeste gevallen hebben die mensen gelijk. Ze zijn dan zo verstandig geweest om niet te denken dat het wel meevalt en “wat kan er nou helemaal gebeuren?” Net als in de echte wereld – bijvoorbeeld bij zoiets alledaags als het parkeren van je auto – loop je ook in de digitale wereld het risico dat je als een konijn in de koplampen van een snel naderende auto blijft staren. Onthoud daarom het volgende: als je als leek op beveiligingsgebied ergens geen goed gevoel bij hebt, dan heb je waarschijnlijk gelijk en doe je er verstandig aan om niet door te gaan met wat je aan het doen bent. Hetzelfde geldt trouwens voor professionals. Alleen gaan die daarna nog aantonen dat ze inderdaad gelijk hebben, desnoods met behulp van een ISO-norm.

Beste parkeermeneer, mocht u dit lezen en volledig te goeder trouw zijn, dan spijt het mij dat mijn risicoanalyse kennelijk een verkeerde uitslag gaf. Misschien kunt u toekomstige inkomstenderving vermijden door u wat meer in uw potentiële klanten te verplaatsen. De meesten willen maximale zekerheid, toeters noch bellen en een schappelijke prijs. Mocht u daarentegen criminele bedoelingen hebben gehad: lekker puh.

En in de grote boze buitenwereld …


... heeft de Fraudehelpdesk een aardige quiz over het herkennen van valse URL’s. Je kunt het beste eerst hun uitleg lezen.

... zijn we nog lang niet af van DDoS-aanvallen.

... heeft de DDoS-aanval op de site van Brian Krebs in 2016 ruim drie ton gekost. Die kosten waren voor de eigenaren van de onbeveiligde IoT-devices die in het botnet zaten.

... zijn honderden websites wereldwijd besmet met dezelfde coinminer.

... kan de ZooPark-malware zo’n beetje alle informatie uit je Android-telefoon halen. Voorlopig neemt zij alleen geselecteerde doelen in het Midden-Oosten op de korrel.

... liggen sommige wachtwoorden nogal voor de hand.

... werken de Nigeriaanse e-mailscams nog steeds verrassend goed.

... kun je binnenkort met Gmail mailtjes versturen die zichzelf vernietigen.

... lijkt Kaspersky er een traditie van te maken om Star Wars in te zetten voor security awareness. Liefhebbers: let ook op de publicatiedatum van het artikel.

... heeft de AVG nadelige gevolgen voor de bestrijding van cybercrime.

... krijgt Excel ondersteuning voor JavaScript. En dat is slecht nieuws.

... hoor je je wachtwoord gewoon in wachtwoordvelden te kunnen plakken.

... kun je natuurlijk ook je skilift aan internet koppelen.




vrijdag 9 maart 2018

Tijd


Was jij vanochtend wel op tijd wakker? Of heb je misschien je bus of trein gemist en stond je je toen verdwaasd af te vragen hoe dat kon? Je hebt immers een vaste ochtendroutine waarmee je op de automatische piloot door de badkamer via de kleerkast aan de ontbijttafel belandt en na het tandenpoetsen op straat terechtkomt. Nee, er is geen OV-staking. Jouw wekker loopt achter. Zes minuten maar liefst. Vergelijk maar met je telefoon, die loopt wél goed.

Hoe ik weet dat jouw wekker achterloopt? Heel veel Europese huishoudens, het mijne incluis, hebben dit probleem momenteel. Het speelt bij alle klokken die op het stopcontact zijn aangesloten. Die meten de tijd aan de hand van de frequentie van de wisselspanning, die gewoonlijk vijftig Hertz is. Je wekker, oven en magnetron volgen allemaal het ritme van het stopcontact. Maar dat is nu vestoord door een ruzie tussen Servië en Kosovo, waardoor er minder stroom aan het Europese hoogspanningsnetwerk wordt geleverd. En dat heeft dus kennelijk gevolgen voor de frequentie.

Als we het in de informatiebeveiliging hebben over de integriteit van gegevens en processen, dan houden we zelden rekening met de gevolgen van politieke conflicten aan de andere kant van Europa. Integer betekent in deze context: juist en volledig. Onze klokken geven niet meer de juiste tijd weer, de integriteit van onze tijdmeting is dus aangetast. Waardoor je bijvoorbeeld je trein mist – en op het station tot je verbazing constateert dat het later is dan je dacht.

Het is altijd vervelend om er achter te komen dat je in je risicoanalyses totaal geen rekening hebt gehouden met gebeurtenissen die in de praktijk tóch van invloed op je operatie kunnen zijn. Gisteren hield Michel van Eeten van de TU Delft zijn gehoor op het Security Bootcamp (een conferentie voor informatiebeveiligers) voor dat je weliswaar probeert om risico’s te berekenen uit de kans op een gebeurtenis en de schade die ontstaat als zo’n gebeurtenis zich voordoet, maar dat je vaak eigenlijk niet weet hoe groot die kans en die potentiële schade zijn. Dat ben ik slechts ten dele met hem eens. Vaak maken we slechts een inschatting, zonder dat we proberen om kans en impact in getallen uit te drukken. We doen dan geen kwantitatieve, maar een kwalitatieve risicoanalyse. En dan baseren we ons op historische gegevens zoals die bijvoorbeeld worden weergegeven in het jaarlijkse Cybersecuritybeeld Nederland. En die historische gegevens bieden toch echt wel enige houvast bij het bepalen van welke dreigingen meer aandacht behoeven dan andere.

De Delftse professor wil dat we ons meer richten op de “achterkant”: we moeten meten welke maatregelen goed werken en dáárin investeren. Middelen die niet werken moet je aan de kant schuiven. Hij vergelijkt deze met homeopathische middelen, waarvan wetenschappelijk is bewezen dat ze niet werken. Klopt, denk ik dan, maar soms hebben die middelen wel een placebowerking, waardoor patiënten er toch baat bij hebben. Ik denk dat we in de informatiebeveiliging ook wel de nodige homeopathie toepassen. Je weet wel, van die maatregelen waarvan we elkaar wijsmaken dat ze een nuttig effect op de beveiliging hebben. Zoals het periodiek wijzigen van je wachtwoorden. Laten we de placebo’s onder de beveiligingsmaatregelen koesteren en de rest uitbannen.

Die foute tijd heeft trouwens geen directe gevolgen voor onze computers. Die synchroniseren hun klok niet aan de hand van de netspanningsfrequentie, maar met speciaal voor dit doel ingerichte tijdservers, die volgens het Network Time Protocol (NTP) werken. Een dergelijke koppeling met een atoomklok is niet alleen weggelegd voor computers in een rekencentrum. Jouw pc kan dat ook (en waarschijnlijk doet hij dat al). Tijd is een belangrijke factor voor informatiesystemen, bijvoorbeeld vanwege de gewenste volgorde waarin processen zich afspelen of omdat je exact wilt kunnen vaststellen wanneer een bepaalde mutatie heeft plaatsgevonden.

Indirecte gevolgen die te langzaam lopende klokken op informatiesystemen hebben kan ik zo een-twee-drie niet bedenken, of het zou moeten zijn dat iemand die een tijdgevoelig proces moet opstarten door zijn achterlopende wekker te laat op zijn werk arriveert. Maar welke tijdgevoelige processen worden er tegenwoordig nog handmatig gestart? Overigens ging afgelopen maandag wel op sommige plaatsen de maandelijkse sirenetest de mist in door dit akkefietje. Ik heb helaas nog niet kunnen achterhalen hoe dat precies in elkaar zit en waarom sommige sirenes het wel deden, maar waarschijnlijk hebben we verschillend ingerichte centrales en is er handmatig ingegrepen.

En in de grote boze buitenwereld …


... zijn hackers nu ook geïnteresseerd in Telegram-accounts.

... meldt de AIVD een toename van digitale dreigingen.

... leert de overheid ons op laagdrempelig niveau dat we het ze niet te makkelijk moeten maken op het gebied van internetten, woninginbraak, heling en het gebruik van gestolen smartphones.

... gingen recente DDoS-aanvallen gepaard met ingebouwde afpersboodschappen.

... belicht dit artikel de nieuwe Wet op de inlichtingen- en veiligheidsdiensten (de “sleepwet”) van alle kanten. Maar aan het einde weet je nog niet hoe het nu precies zit.

... bestaan er wetenschappers die zich druk maken over de mogelijkheid dat buitenaardse wezens ons malware toesturen.

... kunnen we natuurlijk ook terughacken richting ruimte.

... adviseert Apple zijn gebruikers over het herkennen van Apple-gerelateerde phishing.

... is de wijze waarop je gebruikers vertelt dat ze een zwak wachtwoord hebben gekozen belangrijk.

... gaan niet alle gebruikers van de Amazon-cloud handig om met de beveiligingsinstellingen.

... heeft de Amerikaanse rechter lange gevangenisstraffen opgelegd aan twee Russen voor hack-aanvallen op de financiële wereld.

... vind je hier een handige waslijst met tips om je cryptovaluta te beschermen.

... wil de Britse privacywaakhond dat winkels geen onveilige IoT-apparaten verkopen. Kansloos, helaas.

... krijgt Windows 10 een extra veilige (maar ook erg beperkte) versie.


vrijdag 27 oktober 2017

Risk appetite

Die vrijdagmiddag zouden ze zonnepanelen komen monteren, ijs en weder dienende. Voor ijs was ik vorige week niet zo bang, maar in het weer had ik minder vertrouwen. 's Ochtends tijdens het hardlopen wist ik het zeker: dat wordt niks. Windkracht 5. Dan ga je toch niet met van die windvangers over een schuin dak lopen? En het zou ook nog gaan regenen. Onze dakpannen zijn van zichzelf al glad, kun je nagaan hoe glibberig het daar boven moet zijn als het regent.

En toch kwamen ze. Binnen drie uur – inclusief koffiepauze – was de hele installatie, bestaande uit negen panelen op het schuine dak en vier op de garage, bedrijfsklaar. Twee mannen werkten buiten, een derde verzorgde de nodige aansluitingen binnenshuis. Ach, zeiden ze zelf, we hebben altijd wel onprettige weersomstandigheden: wind, regen, kou, maar ook al te veel zon is niet fijn.

Het hangt maar net van je belevingswereld en je ervaring af hoe je met risico’s omgaat. Risk appetite noemen we dat: hoeveel ‘trek’ heb je in risico’s. Dat klinkt misschien wat raar, want wie heeft er nou zin om eens lekker risico’s te nemen? Maar als je om je heen kijkt zie je het constant gebeuren. Er zijn heel wat gevaarlijke sporten, net nog fietste iemand door rood en die zonnepanelenmonteurs hadden volgens de norm met valbeveiliging moeten werken maar liepen ‘gewoon’ los over het dak.

Bedrijven die in hoog tempo nieuwe producten in de markt willen zetten, nemen doorgaans grotere risico’s dan bijvoorbeeld financiële instellingen. Snelheid en doorwrochte deliberaties gaan nu eenmaal niet goed samen. Omdat het mee-ontwerpen en het inbouwen van beveiliging extra tijd kost,  wordt dat in sommige werelden achterwege gelaten, of slechts rudimentair uitgevoerd. En ik ben ervan overtuigd dat er vaak niet eens bij wordt stilgestaan, men denkt domweg niet aan beveiliging. Zat voorbeelden hiervan vind je in het internet der dingen: van deurbel tot waterkoker, van koelkast tot broodrooster – ze bestaan. Waarom? Omdat het kan. De bruiningsgraad van je brood instellen en een seintje krijgen als het klaar is: daar heb je een app voor. Of een smart mirror in de badkamer, die je tijdens het scheren erover informeert dat je brood klaar is.

Die ene connected toaster die Google weet te vinden werkt via Bluetooth. Wat een afknapper. Waarom geen wifi? Misschien gaat de fabrikant ervan uit dat je toch wel redelijk in de buurt blijft, waardoor het kleine bereik van Bluetooth voldoet. Waarschijnlijker is dat het kostenaspect de doorslag heeft gegeven: Bluetooth is goedkoper dan wifi. Maar je kunt erop wachten dat een volgende versie wél met wifi werkt. Voeg daar een wifi-koffiezetapparaat (dat bestaat echt) aan toe en je kunt je ontbijt alvast vanuit bed aanzetten. Maar wat jammer nou dat die keukenapparatuurfabrikanten geen verstand hebben van netwerkbeveiliging en daardoor waarschijnlijk een bres in jouw netwerk slaan. Terwijl je voordeur op slot zit, zet je de achterdeur met een dergelijk apparaat wagenwijd open.
Vier voorbeelden van heat maps

Risk appetite kun je mooi weergeven in een heat map. Dat is een matrix met langs de ene as de waarschijnlijkheid dat een gebeurtenis zich voordoet en langs de andere as de impact die dat heeft. De combinatie laag-laag resulteert doorgaans in een groen vakje, terwijl zeer hoog-zeer hoog rood kleurt. Tussen deze uitersten zitten nog een heleboel  andere vakjes die een kleur moeten krijgen en die hangt dus af van hoe je als organisatie met risico’s wenst om te gaan. Zo ontstaat een plaatje dat geleidelijk overgaat van de ‘koele’ groene gebieden (die weinig aandacht vergen) naar de ‘hete’ rode zones waar je liever niet in terecht komt – en waar je dus maatregelen voor treft. Het maken van zo’n heat map veronderstelt natuurlijk wel dat je bewust over risico’s nadenkt. Ik heb het al eerder gezegd: risico’s moet je niet lopen, maar nemen.

Ik kan op mijn smartphone zien dat onze zonnepanelen op dit moment 1,17 kW leveren. Ja, de installatie hangt aan ons wifi-netwerk. Ik heb vooraf geïnformeerd naar de beveiliging van de installatie en de leverancier had een redelijk goed antwoord van de producent klaarliggen. En voor de rest geldt ook hier dat je keuzes moet maken: wat is die functionaliteit mij waard? Ja, ik wil mijn installatie kunnen monitoren. De airco daarentegen hangt niet aan het netwerk, die hoef ik niet zo nodig vanuit kantoor te kunnen bedienen. Een tijdschakeling voldoet hier prima.

En in de grote boze buitenwereld …


... moet je oppassen dat je stofzuiger je niet bespioneert. Je stofzuiger ja.

... kunnen mensen met een zeer lage risk appetite hun Google-account nu supersterk beveiligen.

... zijn sommige apparaten juist wél veilig ontworpen.

... moeten de persoonsgegevens van domeinnaamhouders worden afgeschermd.

... kan privacywetgeving leiden tot inbreuken op je privacy.

... worden Rusland en Oekraïne geteisterd door de BadRabbit-ransomware.

... heeft BadRabbit ook al geleid tot vervelende false positive-incidenten.

... heeft inmiddels ook een gewone krant het nieuws opgepikt dat periodieke wachtwoordwijzigingen uit de mode zijn.

... kan de warrant canary met pensioen nu de gag order niet meer automatisch wordt opgelegd als een Amerikaanse opsporingsinstantie gebruikersgegevens opvraagt.

... zijn beveiligingsonderzoekers momenteel het doelwit van hackers.

... stuurt Windows 10 telemetrieberichten naar Microsoft.

... stappen veel organisaties niet over op Office 365, omdat ze bedenkingen hebben bij de veiligheid ervan. Ook organisaties die wel willen overstappen of dat al hebben gedaan zijn er niet gerust op.

... ziet ook de FBI risico’s in cloud computing.

... zijn natuurlijk ook beveiligingsapps niet foutloos.